Laatste Bangkok-dag

Wat een heerlijke dag Bangkok hebben we achter de rug!

Na het ochtendbadritueel werd ontbeten met pap voor Zapp en Mary en brood-met-pindakaas voor Zapp en Markus. Daarna de woonkamer versierd met ballons omdat de zoon des huizes (Pui) 24 jaar is geworden, maar ook omdat we Zapp met wat feestgevoel willen voorbereiden op de bijzondere dag van morgen, als hij voorlopig voor het laatst omringd zal zijn door Thaise woorden en Thaise geuren en Thaise geluiden.

Daarna zijn we de stad ingetaxied. Bangkok is dezer dagen uitgestorven vanwege een extra lang lang-vrij-weekend. Wie het zich kan veroorloven vlucht de stad uit richting verkwikking aan de kust of naar familie op het land. De files zijn verdwenen, de hectiek voorbij, de volle stoepen en alomtegenwoordige stalletjes minder prominent aanwezig, maar alle kooptempels zijn natuurlijk onverminderd open opdat CC en cash hun werk kunnen blijven doen. Dat zijn dan ook de plekken waar wij ons heen spoedden. Terwijl buiten een denderend onweer straten blank zette, slenterden wij van Siam Discovery naar Siam Paragon, van warenhuis naar boutique, van de ene prachtige winkel naar de andere, en slaagden in onze koopwensen, natuurlijk. Tussendoor lekker eten, pad thai en nasi goreng, verse tropische vruchtendranken en noedelsoep, thom ka kai en thom yam gung. En dat alles verschillende malen binnen enkele uren tijds. We sloten ons dagje-uit af met ons favoriete toetje in het restaurant van Charlie, taroballetjes in warme kokosmelk: na één portie val je om van verzadiging en zoetigheid, maar de nasmaak is urenlang heerlijk warm van binnen. Heeeuurlijk! Omdat Charlie pas ’s avonds begint met werken en dus nog afwezig was op het laatmiddaglijke uur dat wij ons aan tafel begaven, lieten we een briefje en een doos Haagse hopjes achter, bestemd voor de hartelijkste ober van Bangkok, “real Thai name”-Charlie. Met de taxi ging het daarna in vliegende vaart naar huis, waar ik de koffers ben gaan pakken terwijl Mary onze Zapp in het bad-krakeel begeleidde.

Zapp moet weer wennen aan het feit dat hij twee ouders in plaats van één om zich heen heeft en dus probeert hij ons soms uit te spelen. Zelf heb ik in afwezigheid van Mary de afgelopen dagen sommige typisch Nederlandse routines wat laten varen om de druk op de gewijzigde omgeving en begeleiding niet onnodig te vergroten: ik was minder streng met tandenpoetsen (wetend dat meneer de Draak zijn tanden hartstochtelijk barricadeert voor alle contact met borstels en fluoride), ik was toleranter met de bedtijd (hoe kan het ook anders in de tropen?), ik liet een poepluier wel eens zitten (totdat meneer omkukelde van het gewicht ervan) en was wat toegeeflijker als er niet consequent werd gegeten (hij kwam zichzelf toch wel tegen en gevraagd eten is lekkerder dan gedwongen eten). Mary heeft daar begrip voor en neemt ook sommige ontstane gebruiken over en overlegt met mij als we toch weer willen veranderen, maar is op andere ontstane gebruiken weer niet compromisbereid. Daar komen wel sommige typische spelletjes voor terug tussen Mary en Zapp (badtaferelen, het insmeren van ons tropenkindje met Zwitsal totdat meneer tien meter tegen de wind in ruikt als een reclamezuil, tellen van teentjes en vingers totdat beide in een deuk liggen en het opzeggen van sommige door Zapp als grappig ervaren uitspraken die vervolgens in onnavolgbaar gestommel worden gepapegaaid totdat beiden tieren van het lachen). Het is goed zo, en volgens mij voelt Zapp dat ook zo.

Nagenoeg gedurende ons hele verblijf in Bangkok zijn we op weg naar het centrum langs een markant gebouw gereden waarvan me direct twee dingen opvielen: het betreft een seafood-restaurant (en als het om eten gaat is het altijd verstandig om een goed adres te onthouden) en de naam is Somboon, de achternaam van Zapp. Ik overwoog het gebruik van dit restaurant en zocht daar een gepaste gelegenheid bij.
Vanavond was zo’n gelegenheid: ten afscheid hebben Mary en ik de hele familie Pramote uitgenodigd voor een gemeenschappelijk avondeten buiten de deur. Nadat we ons bij Pui (voor bewezen ICT-diensten) en het echtpaar Pramote (voor hun rustige en hartelijke ontvangst in hun midden) hadden bedankt met drie typisch Nederlandse melkmokken, kwam de hele Golf van Siam op tafel voorbijzwemmen. Krabben, kreeften en garnalen in alle maten en kleuren verschenen op tafel, gekookt, gefrituurd, gestoomd en gecurried. Binnen de kortste keren was het een gekluif van de kluivigste orde, een feestmaal zoals we al enige tijd niet hadden meegemaakt en een mooi samenzijn van beide families, de Praflicks bij elkaar…
Zapp kloof en kraakte en smaakte en klokte en schrokte mee alsof hij niet al drie volle, warme maaltijden achter zijn niet-gepoetste kiezen had gewerkt, en genoot met volle teugen, onder het wakend oog van ballon Mickey Mouse.

Maar de dag was lang, met veel impressies. Eenmaal thuisgekomen hing hij nog minutenlang op mijn arm, kijkend naar het scherm terwijl ik dit verhaal typ, totdat hij in zijn bed klom en even later het bekende zuigende geluid hoorbaar was van duimelaar Zapp. Het draakje is begonnen aan zijn laatste nacht in zijn geboorteland, zijn laatste dromennacht, onder het wakend oog van de volle maan. "Droom zacht, lieve Zapp! Morgen hebben we nog allerlei plannetjes met je om een lange, lange dag op een leuke en nuttige manier te vullen en een bijzondere reis af te sluiten."

Nog één nacht slapen in Bangkok, dan gaan we op weg naar óns huis, Zapp's nieuwe thuis.